Δοκιμαστικό

Μέσω Λαμίας… πάτε στην κανονική σελίδα μου αν κάνετε κλικ πάνω σε αυτή τη φράση. Αυτή εδώ η σελίδα χρησιμεύει κυρίως για το openID στο wordpress ώστε να μπορώ να σχολιάζω σε σελίδες που είναι δημιουργημένες στο blogger. Εδώ γράφω σπάνια.

Χρώμα μπλε

Εδώ είναι ένα πιο “προσωπικό” blog-ημερολόγιο. Τη σελίδα μου περισσότερο δημόσιου λόγου θα τη βρείτε αν κάνετε κλικ εδώ.

Πορτοκαλί τοίχοι και πίσω από το κεφάλι μου βαθύ μπλε χρώμα. Ο Κρίσνα στο κάδρο έπαιζε με μία νεαρή κοντά σε ένα δέντρο. Εκεί κρυβόμουν μαζί του να φεύγω από τον κόσμο, να ξεκουράζω το μυαλό μου. Τα παιδιά είναι η ελπίδα του αύριο. Μέσα από τα μάτια τους βλέπεις τον κόσμο ξανά καινούργιο. Στα δικά τους μάτια οι Δελφοί δεν έχουν μαζέψει καυσαέριο, η Κασταλία δεν έχει βρωμίσει. Δεν τα είχαν δει όλα αυτά πριν για να καταλάβουν τη διαφορά. Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι ένας λόγος να συνηθίζουν την καταστροφή, ή μπορούμε να ελπίζουμε πώς θα τα αλλάξουν στο καλύτερο;

Τι σόι πράγμα είναι η ζωή; Έβλεπα μία τελείως θεοπάλαβη και σουρεάλ ταινία και γέλασα με την καρδιά μου. Μου θύμιζε κάτι από ένα όνειρο που είδα πρόσφατα. Μπήκα στο σπίτι μου και είχαν κλέψει όλα τα βιβλία μου και τα ράφια μαζί. Σκέφθηκα: Η ασπίδα προστασίας δεν λειτούργησε εδώ… Το κρεβάτι μου το είχαν κατεβάσει σε ένα ευρύχωρο υπόγειο. Οχι φωτεινό, αλλά ευρύχωρο και με ανοιχτά χρώματα μάλλον. Κάπου κοντά στο σημείο από όπου το έβλεπα υπήρχε ένας μηχανισμός με τον οποίο υποτίθεται πως το κατεβάσανε, άρα μπορούσα πάλι να το ανεβάσω. Ο χώρος έμοιαζε βιομηχανικός. Ο νους μου πήγε σε ένα βιομηχανικό – καλλιτεχνικό χώρο για τον οποίο διάβασα πρόσφατα.

Κάποιος ήθελε να κάνει ενόργανη. Ονειρευόταν να κάνει ακροβατικά. Προσπαθούσα να τον βοηθήσω στα όνειρα του. Μου αρέσει να είμαι πραγματοποιητής ονείρων του είπα. Χμ! Τώρα συνειδητοποιώ. Πραγματοποιητής ονείρων… Ξέχνα ό,τι ήξερες… Κάποιος έκανε ανακατάξεις στο χώρο σου και δεν μπορείς να κατανοήσεις για ποιο λόγο. Δεν σε πείραζε που έλειπαν τα βιβλία, απλά προσπαθούσες να κατανοήσεις τι ήθελε να σου πει αυτός που τα πήρε και κατέβασε το κρεβάτι ένα επίπεδο παρακάτω σε αυτό τον βιομηχανικό – καλλιτεχνικό χώρο.

Στο κρεβάτι κοιμόμαστε, ερωτευόμαστε, αρρωσταίνουμε, ονειρευόμαστε, πεθαίνουμε. Θέλω να πεθάνω σε ένα καφενέ πίνοντας καφέ και καπνίζοντας τα στριφτά. Ή στον ύπνο μου. Τι καλύτερος θάνατος;

Νιώθω μία περίεργη γαλήνη. Θα μπορούσα να πεθάνω και τώρα αμέσως. Νιώθω έτοιμη, πλήρης. Ο,τι ονειρεύτηκα πραγματοποιήθηκε. Αλλά διαρκώς κάνω νέα όνειρα. Μα δεν με νοιάζει. Ξέρω πως μία ζωή δεν αρκεί να ζήσεις όλες σου τις εκδοχές. Αναγκαστικά περιορίζεσαι σε κάποιες μόνο.

Αλέξανδρε ζηλεύω καιρό το lexx blossom. Θέλω να καθιερώσω εδώ κάτι πιο προσωπικό. Δεν ξέρω πόσο συχνά θα γράφω, αλλά δεν θέλω να υπάρχουν στο άλλο από δω και πέρα προσωπικές δημοσιεύσεις. Λέω να διαχωρίσω τα ποστ σε ιδιωτικά και δημόσια. Δημόσια είναι και τούτα, αλλά πιο προσωπικά. Θα κάνω πάσα το ένα blog στο άλλο.

Αν και πιθανόν να ήθελα τούτο το χώρο πιο “κλειστό”. Θα αλλάξω και τον τίτλο της σελίδας. Δεν ξέρω πώς θα την ονομάσω. Φυγές, γωνιά, φωλιά… Μπα, τελικά κατέληξα στο tango. Αφορμή η φωτογραφία. Τη λατρεύω αυτή τη φωτογραφία. Κάποια στιγμή ίσως τη βάλω ολόκληρη, αλλά τώρα δεν έχω πρόχειρο το σύνδεσμο του δημιουργού στο flickr.

Βρήκα το σύνδεσμο, η φωτογραφία ανήκει στο χρήστη clixYou και έχει τίτλο Buenos Aires:Street Tango/Tango Callejero. Δεν μου κάνει διάθεση να τη βάλω εδώ. Δείτε τη στο σύνδεσμο…

Καλό μήνα!

Καλό μήνα! Η μόνη αλήθεια ήταν η ανεργία και τα χρέη. Πάτε τώρα πάλι πίσω στη σελίδα μου oraelladas.gr, διότι αυτή εδώ υπάρχει μόνο για χρήση του open ID για να υπογράφω τα σχόλια στον blogger.